Filosoferen is doen!

Je herkent dat wel, ‘s avonds in bed filosoferen over nieuwe potentieel goede visplekken. Maar daadwerkelijk energie en je kostbare (vis)tijd hierin steken, is soms een lastige keuze. Het risico dat het op een grote blamage uitloopt terwijl je jezelf ook suf hebt kunnen vangen op één van je favoriete visstekken. 

Het is maandagavond en ik bedenk me wat te doen aankomende woensdag. ‘s Woensdags is mijn vrije (vis)dag en elke week sta ik weer voor een dilemma. Zoveel leuke visserijen en zo weinig tijd! Al weken filosofeer ik over een stek die me al maanden bezig houdt. Zou het wat zijn? Hoe is de bodem? Wat kan ik verwachten? Baars, snoekbaars of snoek misschien? Of gewoon weer zo’n plek die eigenlijk te mooi is om waar te zijn. Dat denken moet toch eens omgezet gaan worden in het ”gewoon” doen. Aankomende woensdag ga ik kijken of de praktijk net zo leuk en spannend is als mijn gedachten die ik al een poosje heb. De stek die ik in gedachten heb vraagt wel wat voorbereiding. Niet zozeer het materiaal, maar vooral het vervoer. Met de auto naar de stek is helaas geen optie vanwege het gebrek aan een autoweg (voordeel is wel dat het voor velen al een heel stuk minder interessant wordt om hier naartoe te gaan). Als eerste moet er een behoorlijke afstand over het fietspad worden gemaakt en daarna nog zeker 1,5 km te voet. Dat stuk op het fietspad kun je natuurlijk lopen, maar ik heb vrij weinig geduld en zeker wanneer ik water zie of ruik. Dan wil ik zo snel mogelijk vissen! Dit heb ik opgelost met een simpele vouwfiets. Deze past makkelijk in de kofferbak en is binnen 10 seconden fiets-klaar, ideaal!

 

Voor de rest een flesje water, fotocamera en een doosje kunstaas. Dat alles in een waterdichte tas en de reis kan beginnen. Onderweg naar de visstek heb ik regelmatig nog een shadje te water gelaten, maar de aanbeten bleven helaas uit. Met de gedachte dat het straks misschien allemaal beter zou gaan worden liep ik vol vertrouwen verder. Eenmaal aangekomen daar waar ik wilde zijn, kreeg ik meteen dat gevoel. Dit kan nog wel eens lukken hier. De omstandigheden ruiken al naar vis! Eén grote zandvlakte en daar waar ik wilde zijn, bleek een plateau van steentjes, grind, mosseltjes en nog een paar verdwaalde planten te staan. Dit kan toch niet mis? En dat gevoel bleek voor een groot deel wel te kloppen. Meteen bij mijn eerste worp kreeg ik zo’n typische harde ‘najaars’ aanbeet. Hoewel ik hier misschien ook wel een baars had verwacht, had ik meteen door dat dit om een snoekbaars ging. Na een behoorlijke dril kon ik de vis uiteindelijk landen. Wat een vis, mooi dik en dan die kleur… Prachtvis! Deze vis is voor mij de reis al dik waard. Met het maken van de foto bleken de batterijen van de afstandsbediening leeg te zijn, SHIT! Dan maar met de hand. Helaas niet super scherp, maar de vis staat erop. Nu snel de vis weer terug in het water. Wat een begin!

Zou het dan toch zo’n stek zijn waar ik stiekem hoge verwachtingen van had die juist blijken te zijn? Vaak valt het toch een soort tegen, maar zo’n start van een nieuwe stek geeft serieus vertrouwen. Na het terugzetten van de vis, snel m’n hengel weer opgepakt. Even snel de fluorocarbon nakijken en door! Niet heel veel later kreeg ik weer zo’n ongelooflijke harde, doffe dreun dat je op dat moment denkt, deze hangt! Maar helaas. Uiteindelijk kreeg ik nog twee aanbeten maar geen van beide kon ik verzilveren. De stroming en vooral de harde zijwind maakten het scherp vissen ook erg lastig. Na een tijdje besloot ik het voor gezien te houden. Maar met de ervaring en het resultaat in het achterhoofd, ben ik van mening dat ik hier nog veel plezier kan gaan beleven als de omstandigheden gunstiger zijn. Hier komen we dus zeker terug! Even snel een sfeer plaatje en dan terug richting de auto.

De planning was eigenlijk om in de middag naar een andere rivier te gaan, maar vanwege de harde wind besloot ik om naar de haven te rijden. Even lekker in de luwte met een lichte vlieghengel (aftma #3) achter de grote wintervoorn aan. Met een lange leader en een kleine red tag begon ik traag te vissen langs te palen. Het rode staartje trok vooral kleine roofblei aan, die er al letterlijk op sprongen wanneer de vlieg het water raakte. ”Dit gaat niet werken” is wat ik dacht. Even snel switchen naar een extra verzwaarde goudkop nymph, om sneller door de school roofblei heen te gaan. Dit bleek het grote verschil te zijn tussen het vangen van kleine roofblei of een mooie blankvoorn. Nog even voor het donker worden kon ik diverse mooie blankvoorns vangen en hiermee was mijn visdag weer meer dan geslaagd. Is het al bijna weer woensdag?

Geef een reactie