Monster baars alert!

Het afgelopen seizoen had ik mezelf wat extra druk opgelegd door als doel te stellen: een dikke winterbaars vangen voor 1 april!
Een dikke winterbaars is voor mij een baars van minimaal 50 centimeter met een buik zo rond als een vol geblazen ballon, die elk moment kapot kan klappen…

Zoals je waarschijnlijk al hebt kunnen lezen in mijn vorige berichten, ben ik de afgelopen weken vooral met Sidney het grote water op geweest. Op zoek naar grote baars. Al jaren rust er een soort vloek op het vangen van een echte ”typische” winterbaars. De baarzen worden gewoon niet groter dan 48 centimeter lijkt het wel. Natuurlijk, een baars van 48 centimeter is een baars waar tegenwoordig half Europa voor naar Nederland komt, maar daar doe ik het even niet meer voor. Arrogant? Nee, vind ik niet. Ik geniet oprecht van elke vangst, maar soms wil je gewoon een keer die ene specifieke vis.

Toen ik uiteindelijk afgelopen woensdag (laatste dag met de boot voor het gesloten seizoen) uit de boot stapte zonder die ene ”monster” baars, was ik stiekem toch een klein beetje teleurgesteld. Nog niet wetende wat er de volgende dag zou gebeuren tijdens een kort bellyboot avontuurtje met Thijs.

Thijs heeft sinds kort een smartphone en nu wil hij de hele tijd selfies maken. Het moet niet gekker worden….

Donderdag (laatste roofvisdag voor mij) ben ik samen met Thijs Koopmans (Struikrovers) nog even snel na het werk de bellyboot ingestapt. Een korte sessie tijdens een ondergaande zon en een uurtje in het donker zou genoeg moeten zijn om een paar snoekbaarzen te kunnen vangen. Eenmaal in het water, richting de taludjes, zagen we de eerste signaaltjes op de Raymarine Dragonfly verschijnen. Het eerste stuk leverde geen vis op en we besloten om het anders aan te pakken. We verplaatsten onze bellyboot richting het ondiepe, om daar vervolgens onze drift te vervolgen. Dit resulteerde meteen in een harde aanbeet. De aanbeet werd verzilverd en de eerste vis van de avond was een feit.

Dat even snel schakelen van diepte meteen vis oplevert, geeft natuurlijk vertrouwen. We besloten ook om op deze diepte verder te gaan in de hoop nog wat meer aanbeten te kunnen krijgen.

De finesse en concentratie spat ervan af.

Het duurde na de eerste snoekbaars dan ook niet lang voordat vis nummer twee zich meldde. Uit het niets kreeg ik weer een snoeiharde aanbeet op mijn Abu Garcia mass Beat casting hengel. Deze vis voelde alleen anders… Heel even dacht ik aan een felle snoekbaars die er wel even zin in had. Maar toen de vis zich voor het eerst liet zien, begon mijn hart wel even sneller te kloppen. Al kop-schuddend met zijn volle gewicht kwam de vis aan het wateroppervlak. Ik zag meteen dat dit om een serieuze baars ging. Is dit de baars die ik zo graag wilde hebben? Lang kon ik hem niet zien, want voordat ik het wist vertrok de baars weer richting de diepte. ”Deze vis moet zo snel mogelijk in het net” is wat ik dacht toen ik de baars weer zag verdwijnen onder water. Niet veel later verscheen de vis weer aan het wateroppervlak. Net voordat ik dacht de baars te kunnen scheppen, dook de baars onder m’n bellyboot. Het enige wat ik toen dacht was, ”schiet a.u.b. niet los”. Met een hartslag van 150 bouwde ik rustig wat spanning op de hengel om de baars onder mijn bellyboot vandaan te krijgen. Toen de baars weer langzaam richting het wateroppervlak kwam, greep ik mijn kans. De baars kantelde op haar zei en ik schoof mijn net snel onder de vis. YES!! In the pocket!

Pas toen ik de vis uit het net haalde, zagen we hoe groot deze baars was. Dit is echt een monster-baars! Niet alleen de lengte, maar de hele bouw van deze vis was echt monsterachtig. En die buik! Niet normaal zo dik. We hebben de vis niet kunnen wegen helaas. De vis schoot wel ruim over de 53 centimeter(!) heen. De vis die ik zo graag wilde hebben had ik, uitgerekend op mijn allerlaatste roofvissessie van het seizoen, nu in mijn handen. Toeval? Geen idee, maar bijzonder is het wel. Maanden richt je jezelf op het vangen van die ene grote baars en juist wanneer je het totaal niet meer verwacht, komt dan uiteindelijk alsnog die ene grote vis voorbij. Ongelofelijk!


Mooier worden ze niet!
En veel groter volgens mij ook niet…

Na de fotosessie kon de baars weer netjes worden teruggezet om zich klaar te maken voor de paai. Daarna bleven de aanbeten uit. Maar wat maakt het dan nog uit? Met het vangen van zo’n baars op de valreep van het roofvisseizoen, is als in blessuretijd de winnende goal maken ik een Champions League finale. Kan het nog mooier?

Thijs, bedankt voor deze gouden avond en de schitterende foto’s.


Omdat die zo mooi was.

Wat een buik!!

One Comment

Geef een reactie