Interland Weymouth (Engeland)

Woensdag 25 september was het weer zo ver: het jaarlijkse interland weekend, georganiseerd door Ian Bowell van het Engelse team. Drie landen die strijden om de Alan Gilbert Memorial. Ook dit jaar was ik geselecteerd voor het nationale team. De accommodatie en een relatief jong team voorspelden op voorhand al een hele leuke tijd.

Gezamenlijk met de bus van Klaas samen met Jeroen, Arjan en Eric.

Maanden kijk je gezamenlijk uit naar een evenement als deze. Niet alleen vanwege het evenement op zichzelf, maar ook naar de locatie waar het Interland toernooi gehouden gaat worden. Want als zeevis-liefhebber, is Chesil beach één van de plekken waar je een keer geweest moet zijn! De lange en steile kustlijn, gelegen aan de westkant van Weymouth, staat bekend om zijn fantastische visserij. Dankzij het extreem diepe water op slechts enkele tientallen meters uit de kust, is het een paradijs voor ongelooflijk veel vissoorten. De weersvoorspellingen waren op voorhand niet gunstig. Maar, we hebben geleerd in het verleden dat onze weermannen/vrouwen er (gelukkig) vaak naast zitten. Dus dat zal vast nu ook zo zijn! Of toch niet? Tot op de dag van vertrek bleven de weersvoorspellingen alles behalve gunstig. Bij aankomst bleek het inderdaad nog steeds erg hard te waaien en al snel werd dan ook duidelijk dat er op Chesil beach niet gevist zou kunnen worden. Jammer, maar hier is helaas niets aan te doen.

Uitzicht vanuit het hotel (Portland) op Chesil beach.
Helaas viel er niet te vissen.

De eerste training werd die avond meteen in werking gezet. Preston beach is de locatie waar we de komende dagen ons geluk konden beproeven. De vangsten tijdens de trainingsdagen waren matig. Vooral (kleine) gepen, poon, steenbolk, zeebaars en een enkele kleine rog waren de vissen waar we het mee moesten doen. Gelukkig stonden we aan het strand van Preston beach redelijk in de luwte en hadden we, tussen een enkele bui door, eigenlijk prima weer.

Prachtige regenboog na een flinke bui.

Vrijdagavond 27 september stond de eerste wedstrijd op het programma. Na een prima voorbereiding was de tactiek duidelijk en hadden we vertrouwen in de komende twee wedstrijden. Ikzelf stond de eerste wedstrijd op nummer 35 in het C-vak. Na het startsignaal kon ik al snel twee gepen vangen, maar helaas waren deze net ondermaats en waren ze niet meer dan een bescheiden punt waard.

De resterende tijd kon ik helaas geen vis meer te pakken krijgen en stapte met een kleine teleurstelling van het strand af. Gelukkig waren er mannen van het Nederlands team die het beter hadden gedaan. De vangsten waren weliswaar bijzonder matig, maar toch waren er vissers die één of meerdere maatse vissen te pakken konden krijgen. Uiteindelijk was het Engeland die de eerste dag een flinke klap kon uitdelen. Want met een aanzienlijk puntenverschil op ons (tweede na België) hadden ze meteen goede zaken gedaan. Eric Hollestelle wist, op zijn debuut, deze eerste wedstrijd op zijn naam te schrijven. Bijzonder knap dus!

Handig zo’n brolly voor de korte, maar heftige buitjes. Bedankt Remi voor het lenen!
Samen met Klaas de lijnen aanpassen aan de omstandigheden.

De tweede dag stond ik op nummer 38. Niet heel veel verder dan de eerste dag dus. Dat belooft niet heel veel goeds. Eenmaal bij het parcours aangekomen, bleek dat de nummers een flink stuk naar links waren verschoven i.v.m. materiaal verlies tijdens de eerste wedstrijddag. Zo kwam ik dus i.p.v. op een relatief saai stukje (lees: vlak strand), ineens naast een soort piertje te staan. Soms moet je geluk hebben met de loting en dat had ik nu. Zo’n piertje garandeert natuurlijk helemaal niks, maar het geeft je wel meer mogelijkheden. Gezien de windrichting van die dag (schuin op de kant), had ik vertrouwen op het vangen van een paar zeebaarsjes. Na het startsignaal wist ik ook binnen vijf minuten twee maatse (minimale wedstrijd maat is 18 centimeter) zeebaarzen te vangen. Één van 36 centimeter en één van 20 centimeter. Kijk, dat gaat al meteen een stuk beter!

Eerste worp, meteen een mooie baars.

De meeste van ons team begonnen goed aan de wedstrijd. Ook Arjan van Moord ving meteen vis en stond, net als de dag ervoor, drie nummers van mij vandaan. Zo kun je elkaar goed in de gaten houden en, wanneer nodig, wat info met elkaar delen. Breeduit genomen vielen de vangsten, net als gisteren, opnieuw een beetje tegen. Wel werd er aanzienlijk meer zeebaars gevangen. Diverse mooie exemplaren tot 51 centimeter werden al snel gevangen. Duidelijk was dat zeebaars vandaag het verschil ging maken. Een uur voor tijd kon ik mijn derde zeebaars vangen en met deze vis deed ik meteen goede zaken voor Nederland. We stonden er als land beter voor dan gisteren en het was tijdens de wedstrijd dan ook behoorlijk spannend.

Korte, maar pittige regenbui voorgaand aan de wedstrijd.

Drie kwartier voor het einde besloot ik een lange Portugese onderlijn voor de kop van de pier te werpen. Het risico op materiaal verlies is groot, maar de beweging in het water zag er plotseling wel heel verleidelijk uit. Ik besloot dan ook voor het geval er vis op klapt, dicht bij de hengel te blijven staan. Het duurde niet lang of mijn hengel werd zonder waarschuwing over de hengelsteun getrokken. Heel even dacht ik: ”Dit moet wel mijn buurman zijn die per ongeluk mijn lijn met zijn onderlijn binnendraait.” Maar wanneer ik even snel om mij heen kijk, zie ik dat er niemand actief bezig is met zijn hengel. Vis dus.. en een grote ook! De vis zwemt met een bloedgang om het piertje heen en er zit voor mij niets anders op dan snel op het piertje te klimmen en de vis hier omheen te drillen. Na het uithalen van een paar gekke capriolen en met een snel kloppend hart, kon ik de vis uiteindelijk landen. Heel even hield ik in gedachten dat de vis nog wel eens afgekeurd zou kunnen worden. Maar toen ik eenmaal een hoop applaus en diverse duimpjes naar mij toegewezen kreeg vanuit het Engelse team, wist ik dat het wel goed zat. Een (bonus)zeebaars van 62 centimeter was het resultaat. Prachtig!

Prachtige zeebaars van 62 centimeter.

Met het land wisten we deze wedstrijd te winnen en als kleine individuele prestatie wist ik deze wedstrijd op mijn naam te schrijven. Altijd leuk dus! Helaas kwamen we qua punten wat te kort op Engeland om het toernooi te winnen. ‘s Avonds tijdens de prijsuitreiking gezamenlijk lekker een biertje drinken en de vele verhalen met elkaar delen. Dat is alles waar het om draait. Eric Hollestelle wist individueel deze editie op zijn naam te schrijven. Super knap! Kees Gillessen werd heel netjes tweede. Kortom, een geweldige midweek gehad in Engeland. Ook het team was fantastisch. Een mix van een hoop jongeren en een paar (oudere) ervaren vissers, zorgde voor een leuke en leerzame tijd. Bedankt!

Geweldig team met een mix van jong en ervaren.

Geef een reactie